Wat Bert Hana kan, leer je op geen enkele school: van je eigen leven kunst maken'.

Eric v/d Velden Cultureel Persbureau

'Bert Hana is a strange man'.

David Vining, NYTheater


CONTENTS

· Acteur
· Maker 
· De Retro Vlogs
· Video’s
· Contact


AGENDA
7090
31 mei t/m 3 juni Brighton Fringe Festival 
13 oktober Orgelpark A’dam

De Retro Vlogs
19 T/M 21 juni Bellevue A’dam
18 t/m 22 juli De Parade Den Haag
4 t/m 12 aug De Parade Utrecht
17 t/m 23 aug De Parade A’dam
31 aug Wilhelmina Kamer Festival A’dam

Freddy the super teddy
25 & 26 aug Cirk! Aalst
8 sep Lemelerveld

BIO
Bert Hana is regisseur en acteur. De projecten van Hana zijn door het veelvuldig gebruik van projectie erg visueel van aard. Hij maakte in 2013 de live documentaire #Alleman, een hommage aan de iconische film van Bert Haanstra uit 1963. Met zijn dia-performance Papadag won hij in 2009 de Dioraphte Amsterdam Fringe Award en was te zien in New York, Praag en Zuid Afrika.

Hana's autonome werk is altijd documentair en begeeft zich op het grensvlak van fictie en werkelijkheid. Daarnaast is hij een groot verzamelaar van found footage. Zijn verzameling bestaat uit gevonden dia's, 8mm films en audiotapes die hij inzet voor projecten als Diadisco, wild projecteren en luisterloket.

Als acteur speelde hij onder andere in de tv serie Ramses van Michiel van Erp, de theatervoorstelling Scrooge in de regie van Ira Judkovskaja en de korte film Suiker van Jeroen Annokkee, die verschillende internationale prijzen in de wacht sleepte.

︎  ︎  ︎



CONTACT 
Bert Hana
T.a.v. De Manege
De Kempenaerstraat 11-B
1051 CJ Amsterdam
info@berthana.com





Home


'gruwelijk onheilspellend' Vincent Kouters Volkskrant

'Daddy Day kunnen we van harte aanbevelen' Herien Wensink NRCNext

'Langzaam trekt Hana op ingenieuze wijze zijn bezoekers mee van een prettige naar een zeer donkere ambiance' Henk de Jong in TM.

'Wat Bert Hana kan, leer je op geen enkele school: van je eigen leven kunst maken' Eric v/d Velden Cultureel Persbureau.

Knarsende voorstelling gezien in #Fringe: 'Daddy Day' van van Bert Hana. Een doodleuk dia-avondje met een bloedstollend eind. Hans Aarsman op Twitter

‘Daddy Day is a perfectly pitched, meticulously performed work that stretches the limits of theatre and leaves one reeling. The rich detail continues to be revealed after leaving the venue and walking down the street, shaken by the unsettling possibilities of perfectly realised art.’ Zane Henry Fringe Review

Bert Hana is a strange man. And bless FringeNYC for bringing us weird, touching, unexpected, and completely noncommercial shows like his.
David Vining NYTheater

Papadag / Daddy Day
Een persoonlijke en confronterende diavoorstelling

In alle vroegte staan we bij de volgepropte geleende auto van mijn ouders. Sophie met nog slaperige oogjes en haar kussen onder haar arm, ik strak van de cafeïne door de twee sterke bakken koffie van de buurvrouw. Nog voor we goed en wel op weg zijn moet de lieve schat plassen. We stoppen bij McDonald's waar ik een vette McEgg verorber en zij een Happy Mail. Volgevreten zetten we onze toch in; eind bestemming een zorgeloze vakantie op de oer-Hollandse familiecamping Zandzicht.

In de Zomer van 2009 maakte theatermaker en vader Bert Hana een diaverslag van de vakantie met zijn 6 jarige dochter. Op suggestie van een buurman gaf Bert zich op voor het Amsterdam Fringe Festival en liet het Amsterdamse publiek in zijn eigen huiskamer de dia's zien. Met succes, de huiskamer zat iedere avond vol en Papadag won de Dioraphte Amsterdam Fringe Award 2009.

Tournee
Inmiddels is de voorstelling 120 keer gespeeld waaronder op het National Arts Festival in Zuid Afrika, De grote zaal van de schouwburg Utrecht, Theater Aan Zee in Oostende, La Mama – The First Floor Theatre in New York en op het Praag Fringe Festival.




NYTHEATER review
August 13, 2010 La MaMa First Floor Theatre Reviewed by David Vining

Bert Hana is a strange man. And bless FringeNYC for bringing us weird, touching, unexpected, and completely noncommercial shows like his.

It is a bit hard to explain the charm of Daddy Day. As I said, creator-performer Bert Hana is quite strange; but that's not even the half of it. Though the show purports to be at Venue #4, La MaMa First Floor Theatre, that is not the case. As the audience waits for the house to open I am told by a friendly Dutchman that the house is not going to open, but instead we are going to walk to an apartment to see the show. I am a big fan of site-specific theatre, so I am already happy. At the door to the second floor apartment, Hana stands and greets everyone with a warm handshake and an awkward smile. "There are a lot of you," he remarks.

Unbeknownst to most of the audience, the show has already begun. Hana hosts the evening much as a really awkward social gathering. Food and beverages are offered, music plays quietly in the background (eerily effective orchestral arrangements of American standards) and eventually, in his own time, after some dithering, he presents the main course: a slide show. It is of a camping trip he took, and he shows the whole thing.

His presentation and persona are so delicate and off-kilter that I am prepared for anything. I can't tell if he is channeling Emo Phillips or Meredith Monk. I am ready to laugh, and there are a few laughs, but the whole room is waiting for the other shoe to drop. And gradually the slide show does morph, though as with everything in Daddy Day the change is hard to spot. In fact, with the exception of a poignant change of cassette tapes, Hana is a sphinx, pressing the button to advance the slides and constantly sipping tea. He is nearly impossible to read as he flips through the slides. He occasionally (very occasionally) comments on them, with such enlightening witticisms as "this is the place where you could buy ice cream." Is there tortured thought behind his gaze as he inspects each photo? Or is he just a little gassy?

The twist does finally come, but in a form so unexpected, so emotionally poignant and so free from irony, flash, artifice, or exposition that as it washes over the crowd there is nothing but tense silence. And Hana does not bail out the audience either. Hana merely thanks us for coming and stands, ever inscrutable, in the dark waiting for the crowd to disperse.

The night I saw the show, audience members became so uncomfortable with this exercise in tension building that an impromptu talkback session broke out with people seeming to say anything that popped into their head in an effort to fill the beautifully strained silence, even offering travel advice.

Despite this unfortunate afterbirth, Daddy Day is a creative triumph of understatement—a rare show that actually had more to say than it is willing to tell. For that I salute Bert Hana and his unique and oddly courageous brand of theatre.

I would say more, but with a show this subtle, it is the unfolding that make the journey worth taking and it is definitely an experience that is greater than the sum of its parts.